22. sep, 2016

Puzzelstukjes

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gelukkige en moeilijke periodes in je leven, relaties, veranderingen, beslissingen, mijlpalen, mooie en lelijke herinneringen: de mate waarin ze belangrijk of waardevol zijn in je leven kan je op het moment zelf niet weten of beseffen. Dat komt pas later, als je wat verder terug kunt kijken. Het is als het maken van een puzzel maar dan zonder voorbeeld. Op een bepaald moment wordt duidelijk welk ervaringsgericht beeld zich vormt, dat is een bijzondere gewaarwording..

In mijn jeugd woonden we naast een gezin waarvan de moeder reuma had. Ernstig. Haar beide handen waren zo vergroeid dat je ze bijna niet herkende als handen. Haar voeten waren ook ernstig misvormd zodat ze geen gewoon schoeisel kon verdragen. Haar motto was: “niet klagen maar dragen” en daar hield ze zich aan. In al die 15 jaar dat ik haar buurmeisje was heb ik haar nooit horen klagen. Ze had 2 lieve zonen en een dito man en was altijd bezig opdat het hen aan niets zou ontbreken. In de winter lag ze steevast een aantal maanden op bed, dan kon zelfs zij het niet meer opbrengen om haar huishouden draaiende te houden. Een paar families uit de straat namen dan het huishouden van haar over.

Ik kwam graag en vaak bij haar, zij noemde mij vrouwke en ik voelde me gewaardeerd door haar. We spraken nooit over wat het voor haar betekende om zo’n ernstige vorm van reuma te hebben. Wat kon ik zeggen? Ik was onder de indruk en tegelijkertijd bang voor haar pijn en wist niet wat ik als tiener voor haar kon doen. Voor zover ik weet praatte zij überhaupt niet over haar ziekte.

Iets recenter maar toch ook alweer 23 jaar geleden kreeg ikzelf de diagnose reumatoïde artritis te horen. Ik was 28, woonde 1 jaar samen, werkte en had een actieve levensstijl. In een flits zag ik weer mijn buurvrouw, was dat mijn voorland? Het was niet waarschijnlijk maar als ik pech had zou ik in een rolstoel terecht kunnen komen. Ik had een progressieve vorm die veel gewrichten beschadigde en kapot maakte. Mijn maatschappelijke leven kwam stil te staan terwijl ik emotioneel in een achtbaan zat. Ik kende mezelf eigenlijk niet zo goed, was altijd met anderen bezig geweest. En nu werd ik op mezelf teruggeworpen en had ik niet voldoende in huis om deze situatie aan te kunnen…

Dat was zacht gezegd een moeilijke periode. Ook omdat ik ontdekte dat medische en praktische hulp superfantastisch geregeld waren maar specifieke, psychologische hulp bij het leren leven met reuma er eigenlijk niet was.

En dus ging ik op zoek. Ik kwam goede hulpverleners tegen waarbij ik me echt gehoord en gezien voelde maar ook hulpverleners die me glazig aankeken en deden wat zij geleerd hadden. Met tussenpozen heb ik een aantal jaren aan mijn zelf gewerkt. Een smalle basis en jarenlang ‘achterstallig onderhoud’ maakten het een intensief proces.
Het is helemaal goed gekomen met mij. De voor mij goede mix van medicatie heeft de rust in m’n gewrichten teruggebracht en emotioneel heb ik een stevige basis ontwikkeld.

Bij mij ontstond het beeld van een eigen praktijk waarin ik mensen begeleid met een chronische aandoening. Achteraf zie ik dat veel in mijn leven dat gedaan, gelaten, geleerd en ervaren is mijn ‘bagage’ vormt waarmee ik andere mensen kan helpen. “Je kan een ander niet verder brengen dan je zelf bent” is een uitspraak die ik onderschrijf.

Het leven, en daarmee bewustwording en ontwikkeling, gaat door en daardoor ontstaan weer nieuwe puzzelstukjes. Soms als aanvulling op het bestaande beeld en een andere keer als materiaal voor een nieuwe puzzel.